निळाईच्या रंगात सजत चाललेली सांज अशी
सुर्याला क्षितिजाची ओढ लावणारी आस तशी
ती येणार नसते, पण तरीही मनाला एक वेडी आस असते
घड्याळ्याच्या टिकटिक आवाजासोबतच वेळ सरत असते
ती का येईल, खरं तर मित्र भेटायला येणार असतो
तरी काल्पनिक जगात अडकून मी मात्र हसत असतो
मित्र यायला उशीर करतो आणि विचारचक्र मनात सुरू करतो
प्रत्येक क्षण जात असतो आणि आठवणींना आणत असतो
एकट्यात असताना प्रत्येक क्षण तासासारखा भासतो
का उगाच आस लावूनी काळ मला पाहून हासतो
तितक्यात एक फोन येतो, क्षणभरासाठी सुखावतो
सततच्या येरझारा घालण्याने पायही दुखू लागतो
फोनवर बोलत असताना अचानकच नजर मागे वळते
आणि वळताना ती अचानकच डोळ्यासमोर दिसते
तिला पाहताच मन एका वेगळ्या विश्वात जातं
आणि मग पुढचे काही क्षण गोंधळलेल्या अवस्थेत राहतं
काही समजण्यापुर्वीच ती नजरेआड झालेली असते
पाहता चोहिकडे ती मला मग कुठेच दिसत नसते
आठवणींत तू आहेस अजूनही जरी इतकी वर्षे सरली
अविस्मरणीय क्षणांची जागा तुझ्या आठवणींनीच भरली
तुला पुन्हा पाहिलं तेव्हा वाटलं जणू झाला असेल भास
कारण फक्त तूच आहेस या हृदयासाठी अजूनही खास
पहिलं प्रेम असतंच असं काही केल्या न विसरता येणारं
देवाकडे न मागताही हसण्याचं एक विचित्र कारण देणार
